Zohra Kaartje Foto's Filmpjes Gastenboek Home

Zohra 9 oktober 2007 3,875 kilo 51 cm In tegenstelling tot de geboorte van Zia, was de bevalling van Zohra kort maar krachtig: de bevalling werd ingeleid vanaf 6u30 en om 10u30 gaf prinses Zohra reeds haar eerste schreeuw. Mama en papa hadden zich maandagavond rond 22u op instructies van JC, onze gynaecoloog, aangemeld op de materniteit in Vilvoorde. Blijkbaar was dat een communicatiefoutje van JC, want normaal hadden we ons al om 20u moeten aanmelden. Bon, het bleek dan ook weer geen al te groot probleem, en Veerle, de vroedvrouw van de nacht, hielp ons met alle administratieve formaliteiten. We kregen de grootste kamer van de afdeling (net als vorige keer) en papa mocht in mama’s kamer blijven slapen op een veldbedje. Rond 6u30 werd mama gewekt en kreeg ze een behandeling om de baarmoederhals te laten verstrijken. Rond 8u kregen we ontbijt, en werd een infuus (“nen baxter” dus) geplaatst met hormonen om de weeën op te wekken. Silvie werd ook aan een monitor gelegd die de hartslag van het baby’tje en het verloop van de weeën registreert. We hadden afgesproken met JC dat Silvie direct om een epidurale verdoving mocht vragen bij de inleiding, maar vroedvrouw Leslie vond het nog te vroeg zolang Silvie nog gevoel voor humor had. (“zolang je nog kan lachen, kan het nog niet zo erg zijn...”). Ook na die uitspraak had ze nog een heel arsenaal aan vertragingsmanoeuvres in huis. {“De weeën zijn nog te ver uit elkaar, of niet hevig genoeg, of te onregelmatig”, “Er moeten nog wat formulieren worden ingevuld”, “Ik moet de bloeddruk nog eens meten”, “Ik zal een schortje halen”, “Ik moet nog eens onderzoeken hoeveel opening (ontsluiting) je al hebt”) Toen na nogmaals aandringen eindelijk dan toch de anesthesiste werd gebeld en Silvie een prik kreeg (haar gevoel voor humor was toen inderdaad al een stuk minder) werkte de verdoving niet direct (“och ja, dat zou kunnen, ik weet dat er een pompje kapot is, dat zal juist dees zijn misschien.. We zullen u een ander geven.”). De anesthesiste vertrok, en J-C, onze gynaecoloog, had net een operatie achter de rug en kwam even langs. Silvie had op dat moment al heel pijnlijke weeën en schreeuwde het uit van de pijn. JC besloot dat het moment gekomen was om de vliezen te breken, en verliet daarna nog even de arbeidskamer. We hoopten dat de verdoving nu toch wel snel zou beginnen werken. Maar JC moest al snel worden teruggeroepen want er was geen tijd meer: de persweeën waren al begonnen en Zohra was al onderweg. Tijdens de geboorte zelf heeft mama dan het hele ziekenhuis bij elkaar gekrijst. Bon veel onnodige pijn dus en dat terwijl we met de gynaecoloog op voorhand heel duidelijke afspraken had gemaakt …grrr… we wensen alle eigenwijze vroedvrouwen dan ook heel veel plezier toe tijdens hun eigen bevalling, zolang ze zich niet bemoeien met de hoeveelheid pijn die iedereen zelf beslist te hebben. Het feit dat de 2 vroedvrouwen Silvie openlijk aan het uitlachen waren tijdens de bevalling hielp ook niet echt. Daar Silvie vorige keer al niet gek was van haar verblijf in het ziekenhuis besloot ze deze keer poliklinisch te bevallen, dus na 1 nachtje in de materniteit zijn we nu allemaal thuis, met hulp van de Bakermat. Iets wat we alle nieuwe mama’s kunnen aanbevelen als ze echt willen uitrusten. Dan nu wat meer over onze nieuwe prinses, uiterlijk lijkt ze heel fel op Zia bij de geboorte, alleen heeft ze donkerder haartjes. Op dit moment is ze een heel rustige baby, die goed eet en de eerste 48 uur van haar leven al meer geslapen heeft dan haar zus de eerste twee weken. En de grote zus, die is heel enthousiast over de ‘beebee’ die ‘doodoo’ doet en ‘zus’ heet, die je ‘aaai’-tjes kan geven en je flesje of je tutje kan brengen als ze huilt.